Zygmunt Krasiński - KOMPLET TOMÓW

Mirosław Strzyżewski, Agnieszka Markuszewska, Magdalena Bizior-Dombrowska (red.)

ISBN: 978-83-231-3274-5
Rok wydania: 2014
Nr wydania: pierwsze
Okładka: twarda z obwolutą
Format: 158 x 228 mm
Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu Mikołaja Kopernika
Seria: Zygmunt Krasiński

 

Zygmunt Krasiński W świetle myśli romantycznej

Krasiński wyjątkowo dobrze – jak sądzę – oddaje romantyczną myśl w ustawicznym ruchu i przemianach form. Polemizował z heglizmem, ale na trwale przejął z tego nurtu struktury triadyczne. Polemizował z oświeconym rozumem, ale uznał rozum sam w sobie, w duchu kantowskim, jako istotne narzędzie poznania, bez którego nie sposób kształtować wolę własną i treści duchowe. Pozornie odrzucał panteizm, ale dostrzegał hegemonię natury w refleksji antropologicznej. Zarysowała się więc kolejna sprzeczność między głębokim religijnym światopoglądem a ortodoksją katolicką, której deklarował wierność. […] Krasiński znakomicie oddaje – powtórzmy – dylematy dziewiętnastowiecznego świata, w którym rodziła się nowoczesność. Nasza nowoczesność. Zrozumienie tamtego czasu pozwala nam lepiej pojąć i czas nam dany. Dlatego światła i cienie myśli romantycznej Zygmunta Krasińskiego wydają się tak ważne. […] Krasiński wymyka się co rusz ustalonym schematom. Pozornie uwikłany tylko w strukturę myślenia konserwatywnego, co chwila z niego umyka. Przemiany, ruch, dynamika myśli, dychotomiczność i otwartość cechują jego literackie (!) filozofowanie. […] Możliwe, że sporo tekstów pomieszczonych w tej książce zawiera jednoznaczne tezy czy ostateczne wyjaśnienia. Trudno. Porażki intelektualne są wpisane w przestrzeń dysputy intelektualnej. Są nawet warunkiem koniecznym wszelkiej prawdziwej wymiany poglądów. Jedno jest pewne. Warto ponawiać interpretację tekstów Krasińskiego oraz prowadzić dialog z tym nieco zapoznanym dziś poetą filozofującym.
Ze wstępu Mirosława Strzyżewskiego

 

Zygmunt Krasiński Dylemat egzystencji - problemy biografii

Dylematy egzystencji, problemy biografii, odkrywanie życia – w poszukiwaniu romantycznej tożsamości romantycy nie boją się wkraczać do labiryntu. Błądzą, szukają nowych narzędzi poznawczych. Obierają drogę, która ma wyprowadzić ich z jaskini niewiedzy, ze świata ograniczeń i półcieni. Poszukują pełnej prawdy. Bez kompromisów. Jednocześnie ich dążeniu do poznania towarzyszy bolesne przekonanie o niemożności obcowania ze Światłem. Stąd poczucie bezustannego rozdarcia, nieusuwalnego napięcia między tu a tam. […] Romantycy odnajdują siebie (źródło tożsamości „ja”) w przestrzeni wewnętrznej. Zgodnie z nakazem św. Augustyna powracają do samych siebie, bo „we wnętrzu człowieka mieszka prawda”. […] Romantycy nudzą się niemal bez przerwy. Ale nie jest to nuda wynikająca z bezczynności, lecz nuda metafizyczna, każąca widzieć wszędzie fałsz, skazująca na obojętność i niechęć uczestniczenia w świecie oraz niemożność przyjęcia rzeczywistości taką, jaką jest. […] Romantycy piszą listy. Inne niż kiedykolwiek. Opisujące człowieka wewnętrznego. Ale często ukazujące mnogie estetyczne kreacje „ja”. […] Romantycy zakochują się. Ich związki to często prawdziwe arcydzieła miłości romantycznej. Traktują miłość jako jedyną możliwą na ziemi transcendencję, komunię dusz, wynikającą z poczucia utraty, niepełności pojedynczego istnienia, rozpoznania głębokiego kryzysu samotnego „ja” dążącego do pełni. […] Romantycy prowadzą życie rodzinne, często nieszczęśliwe, w cieniu dramatu zdrady. Stają się bohaterami skandali towarzysko-obyczajowych. […] Większość czytelników, badaczy, literaturoznawców i reżyserów teatralnych drugiej połowy XX i początku XXI wieku odnajdzie jednak w twórczości romantyków przede wszystkim tematykę egzystencjalną, związaną z przemijaniem, śmiercią kultury i problemem pamięci. Romantyzm egzystencji okaże się jednym z najważniejszych pomostów między romantykami a człowiekiem ponowoczesnym.
Ze wstępu Magdaleny Bizior-Dombrowskiej

 

Zygmunt Krasiński Światy poetyckie i artystowskie

Poetyckie przestrzenie życia i artystowskie pozy Krasińskiego, który piękno formy i sposobu bycia nierzadko stawiał nad oryginalność literackich pomysłów, kosztem szczerości zachowań czy autentyczności wewnętrznego przeżycia, stanowiły podstawę myślenia o twórczej aktywności człowieka, funkcjach poezji lub niczym nieskrępowanej wyobraźni, określającej miejsce artysty w romantycznej hierarchii świata. Tajemnice ludzkich namiętności, pierwsze miłosne uniesienia tudzież malowniczość górskich krajobrazów (okres warszawskiej i genewskiej młodości), a następnie szczegółowa obserwacja wydarzeń społeczno-politycznych czy ruchów niepodległościowych inspirowały do podjęcia artystycznych poszukiwań, lirycznych rozważań o istocie świata, prób opisu praw historii. […] Krasiński – jako artysta totalny, przenoszący myśli i emocje w sferę romantycznych wizji literackich – w relacjach z Nieskończonością odnajdywał bliskie sobie twarze, a ziemskie uczucie do drugiego człowieka zrównywał z potęgą miłości niebiańskiej. […] Bogactwo i przepych twórczości literackiej Zygmunta Krasińskiego zrodziły nową przestrzeń estetycznego przeżycia i nowe światy artystyczne. Utwory poety inspirowały polskich (także zagranicznych) muzyków, malarzy, rzeźbiarzy i ilustratorów, stając się źródłem natchnienia i niebanalnych pomysłów.
Ze wstępu Agnieszki Markuszewskiej

Ta strona wykorzystuje pliki cookies (pol.: ciasteczka)

Serwis wykorzystuje pliki cookies. Korzystając z tej strony wyrażasz zgodę na wykorzystanie przez nas plików cookies w celu zapewnienia
Ci wygody podczas przeglądana zawartości naszych serwisów. Dowiedz się więcej na temat polityki cookies »

Zamknij